Home

Nieuws

Stempagina

Reacties

Huisregels

Contact

Hun Postbank

Door Anton van Hooff, eerder gepubliceerd in de Gelderlander van 21 augustus 2007

Twee keer per jaar ging ik als student bevangen over straat. Ik had de helft van mijn studiebeurs bij de Nederlandse Credietbank opgehaald en was op weg naar het postkantoor. Het ging om een afstand van niets, nog geen 500 meter, maar ik voelde me van alle kanten bedreigd. Krampachtig hield ik de hand op mijn jaszak. Veel later voelde ik eenzelfde angst toen ik met miljoenen lires op zak door Rome liep: het hotel waar we met onze studenten verbleven, wenste zwart en dus contant betaald te worden. Het ging in mijn eerste studiejaar dan ook om een kolossale som gelds, maar liefst 1250 gulden (€ 570). Om de gedachten te bepalen: mijn kamerhuur bedroeg maandelijks 50 gulden.

Ik ging spoorslags naar het postkantoor om het enorme bedrag op mijn spaarbankboekje bij de Rijkspostspaarbank te laten bijschrijven. Zo had ik dat thuis geleerd. ‘Ons soort mensen’ had niets met deftige banken. Die waren iets voor de heren. Misschien speelde bij mijn ouders de herinnering aan de crisisjaren mee, toen banken bij bosjes failliet gingen. Hun klanten konden naar de ingelegde gelden fluiten. Bij de Rijkspostspaarbank was je echter zeker van je spaargeld, want de staat stond garant. Dat de rente niet zo hoog was, had niet zoveel te betekenen. We waren toch geen renteniers? Zekerheid was het belangrijkste.

Mijn hele leven ben ik de Postbank, zoals zij sinds 1986 heet, trouw gebleven. In dat jaar werd zij geprivatiseerd en ‘dus’ verloren de spaarder de staatsgarantie. De overname door de ING-groep in 1991 wekte wel mijn bedenkingen, maar ja het merk bleef bestaan. Het werd zelfs door reclame sterker gemaakt dan ooit. Blauwe leeuwen ondersteunden de campagnes voor ‘Mijn Postbank’. Was het sentimentaliteit, de gewoonheid van de naam, het gemak van de giro of de gratis giro-enveloppen dat ik bij de ontaarde ING-dochter bleef? Maar nu is mijn hondentrouw op. In 2009 verdwijnt de naam Postbank. De ING verwacht dat we zonder morren onder haar naam ons geld bij haar laten. Wat mij betreft vergist de ING zich gruwelijk. Meteen ben ik gaan navragen en gelukkig, de spaarbank, waar ik een deel van mijn spaargeld heb ondergebracht, gaat binnenkort gewone bankdiensten als betaalpassen en kredietkaarten aanbieden. We betalen via het internet toch al giraal, dus is het niet meer nodig een saldo bij de Postbank aan te houden.

Nu we allemaal middenklassers zijn, zitten we met het luxeprobleem waar we onze centen moeten opbergen. Er kunnen zoveel lelijke dingen mee gebeuren, beleggingen in de wapenindustrie bijvoorbeeld. Mijn spaarbank stopt alleen kapitaal in moreel verantwoorde beleggingen. Bedrijven die het milieu respecteren, verdienen de voorkeur. Welke bank het is? Nee, het is niet de instelling die in de reclame te koop loopt met haar milieubewustzijn en zelfstandigheid, maar verzuimt te vertellen dat zij geleid wordt door de pseudowetenschappelijke religie van de antroposofie.

Het doet toch een beetje pijn afstand te doen van het giroblauw, maar ja dat hebben ze ervan als ze van Mijn Postbank hun bank maken.